กาลครั้งหนึ่งเมื่อฉันฝันไป....
เส้นทางชีวิตช่างไกลเหลือเกิน… ฉันเดินมาไกลแสนไกล… และฉันต้องเดินไปอีกไกลแค่ไหน?
ฉันไม่ไหวแล้ว!!! ฉันเหนื่อย ท้อแท้ หวั่นไหว หวั่นใจ ฉันหนาว นี่คือคำลำพึงของฉัน ขณะที่ฉันนั่งเล่นอยู่ระเบียงหน้าบ้าน ทั้งๆวันนี้อากาศร้อนอบอ้าว แต่ฉันก็ยังรู้สึกหนาว หนาวที่ดวงใจ “ ฉันไม่ไหวแล้วฉันว้าเหว่เหลือเกิน”
หลังจากลำพึงกับตัวเองจบลง หนังตาฉันก็ค่อยๆ ปิดลงๆๆ จน สะนิด คงเป็นเพราะความเหนื่อยล้าที่ฉันพึ่งฟันฝ่ามาเมื่อไม่นาน ทั้งกายและใจฉันก็เลยอ่อนแอ....
“เจ้าหมูน้อยๆ”
ใคร ใคร เรียกชื่อฉัน ...
“ฉันเอง”
คุณเป็นใคร...รู้จักหนูได้ยังไง!!!
ฉันเป็นนางฟ้า ...ชื่อ...หลิ๋งหลิ๋ง ฉันคอยปกปักรักษาเจ้ามาตลอดตั้งแต่เจ้าเกิดจนถึงเวลานี้
วันนี้ที่ฉันมา ก็เพื่อจะมาช่วยเจ้า!!!
ช่วย !!! หนู ช่วยยังไงค่ะ?
เจ้าคงเหนื่อยมากสินะ กับเส้นทางที่เจ้าเดินอยู่ขณะนี้
เหนื่อยค่ะ เหนื่อยมาก ทั้งๆที่หนูทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจทำทุกอย่างที่ upline สอน แต่แล้วทำไม?
ชีวิตหนูถึงยังไม่สำเร็จค่ะ!!!
สิ่งที่เจ้าทำนะถูกแล้ว ขยัน ทุ่มเท อดทน มุ่งมั่น แต่ข้าจะบอกเจ้าว่า “คนเราถ้าขยันผิดที่ 10 ปี ก็ไม่รวยหรอก” เจ้าลองหยุดพัก!!! ซักนิด แล้ว ลองมาเดินทางเส้นนี้บ้างแล้วเจ้าจะพบคำตอบของชีวิต!!!.....โชคดีนะเจ้าหมูน้อยข้าไปละ.....



ตื่นจากฝัน......
ฮึๆๆ ก๊อก ฉันสะดุ้งตื่น พร้อมกับความจริงอันประเสริฐ ที่ได้พบ …

ว้าว...อะไรกันเนี้ยยังกะชีวิตนี้ได้เกิดใหม่ ขอบคุณพระเจ้าๆ
สวัสดีอย่างเป็นทางการค่ะเพื่อนๆ เป็นยังไงบ้างค่ะ สำหรับนิทางชีวิตของฉัน ?
ดิฉันเชื่อนะค่ะ ว่า เพื่อนๆก็เคยเป็น อย่างฉันมาก่อน++ใช่ไหมค่ะ?ไม่งั้นเพื่อนๆคงไม่มานั่งฟังหลอกค่ะว่าตอนจบจะเป็นอย่างไร เอาละค่ะถึงจะยังไงหากเพื่อนๆมีฝันเดียวกัน กับฉัน ก็ได้โปรดยื่นมือขวาออกมาค่ะ แล้วฉันจะจับมือเพื่อนๆไว้เราจะเดินไปด้วยกันเราจะเดินไปพร้อมๆกัน เราจะเดินเดินไปตามฝัน ตามเส้นทางที่นางฟ้าบอก ฉันรับรองค่ะว่าเพื่อนๆจะต้องสำเร็จ 100% ค่ะฟันธง!!!